МТМУ №27: НАВРӮЗ ҲАМЧУН ҶАШНИ ЭҲЁГАР, ПАЙВАНДГАРИ ДӮСТӢ, БАРОДАРӢ, НЕРУБАХШИ СУЛҲУ ОШТӢ ВА ЗУДОЯНДАИ ЗАНГИ КИНАВУ ОЗУРДАГӢ

Аз ҷониби хонандагон шеъру суруд ва таронаҳои наврӯзӣ ироа гардиданд. Расму оин ва анъанаҳои неки наврӯзӣ ба маърази тамошо гузошта шуд.

Таъкид шуд, ки тамаддуни халқи мо бо Наврӯз оғоз мегардад, яъне Наврӯз оғозгоҳи мардуми фарҳангии мо маҳсуб ёфта, аз давраҳои бостон то имрӯз бо беҳтарин арзишҳои худ ба зиндагии мо рангу таровати хоса мебахшад. Наврӯз барои миллати тоҷик китоби сарнавишт буда, ниёгони мо ҳатто дар давраҳои мушкилтарини таърихӣ ин ҷашни муқаддас ва ҳуҷастаи худро ҳимоят мекарданд ва бо Наврӯз дубора зинда мешуданд.

Зикр шуд, ки Наврӯз ҳамчун ҷавҳари тобнок ва нишонаи ҷовидонаи тамаддуни халқи тоҷик ҳамеша нигоҳдорандаи мардум, забон, расму ойин, фарҳангу таърих ва ниҳоят Ватан будааст. Аз ин рӯ, Наврӯз барои мардуми мо ҷашни ниҳоят муборак буда, дар моҳи Фарвардин, ки маънои пок, озода, қудсӣ ва муқаддасро дорад, таҷлил мегардад.

Мо имрӯз ба шарофати истиқлолияти давлатӣ таҳти роҳбарии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Наврӯзро ҳамчун ифодагари ормонҳои миллии мардуми тоҷик бо самимият ва шаҳомати хоса таҷлил мекунем ва рӯҳи озодаи онро дар вуҷуди худ дубора эҳсос менамоем.

Зикр гардид, ки дар ҳақиқат ҳам Наврӯзи оламафрӯз рӯзгори одамиро пайваста поку тоза ва сабзу хуррам нигоҳ медорад. Воқеан ҳам, Наврӯз ҳамчун ҷашни эҳёгар, пайвандгари дӯстӣ, бародарӣ, нерубахши сулҳу оштӣ ва зудояндаи занги кинаву озурдагӣ шинохта шудааст.

Дар даврони соҳибистиқлолӣ Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба таъриху фарҳанг ва ҷашну маросими мардумӣ диққати ҷиддӣ дода, барои эҳёи арзишҳои миллӣ талош менамояд. Дар замони соҳибистиқлолӣ Наврӯз ба ҳайси ҷашни миллӣ дар сатҳи давлатӣ бо шукуҳу шаҳомати хос таҷлил карда мешавад.

Омад-омади ин ҷашни бузурги аҷдодиро миллати тоҷик имрӯзҳо бо шукуҳу шаҳомати хос ҷашн мегиранд. Ҷашнеро, ки дорои хусусияти хос буда, мардуми фарзонаи ҷумҳурӣ пеш аз таҷлили он хонаҳояшонро тоза менамоянд, занҳо ба пухтани таомҳои миллӣ машғул мешаванд ва кӯдакони беғам сурудхонон маъракаи гулгардониро назди ҳар хона анҷом медиҳанд.

Яке аз таомҳои миллӣ- суманак, ки ифодагари ин ҷашн аст, дар шаби ид бо ҷамъи бонувон ва кӯдакон пухта мешавад. Назди деги суманак рақсу бозӣ ва гулгардонӣ доир шуда, то субҳ идома меёбад. Пас аз омода шудани таоми миллии рамзӣ, хурду калон либосҳои идона ба бар намуда, вориди ҷашнгоҳ мешаванд ва бо нозу неъматҳои «ҳафт сину ҳафт шин» дастархони идона оро медиҳанд. Дастархони идона бо маҳорати хос, бо фарҳанги баланди дастархондорӣ оро дода мешавад. Аз ҷумла, рӯйи хони наврӯзиро бо шаҳд, шир, шакар, шароб, шамъ, шоя, шамшод, ё ин ки себ, сипанд, сир, сирко, санҷид, сабзӣ, суманак оро медиҳанд, ки аз дастархондорӣ ва табъу завқи баланди ниёгони мо дарак медиҳанд.